Publikacje do pobrania
POLITYKA NARKOTYKOWA W PORTUGALII. Korzyści wynikające z dekryminalizacji używania narkotyków
Portugalia przeprowadziła dziesięć lat temu eksperyment, na jaki nie odważyło się wcześniej żadne inne państwo na świecie: zdekryminalizowała posiadanie i używanie narkotyków, w tym tak zwanych „twardych”, jak kokaina i heroina.
Portugalska polityka narkotykowa i towarzyszące jej zmiany w prawie to punkty zwrotne nie tylko w historii tego kraju, ale również przełom na skalę światową. Zamiast prób zmniejszenia spożycia substancji psychoaktywnych poprzez kary dla ich użytkowników, przyjęto nowe zasady, według których używanie narkotyków – choć te pozostają nielegalne – nie jest już traktowane jako przestępstwo o charakterze kryminalnym. Nie bez znaczenia jest fakt, że zmiany te dokonały się w Portugalii, konserwatywnym kraju naznaczonym historią kilku dekad faszyzujących rządów, i w którym Kościół katolicki ma silny wpływ na politykę i życie społeczne.
Nowe podejście do problemu narkotykowego w Portugalii nie ogranicza się jedynie do prostej zmiany klasyfikacji posiadania narkotyków z przestępstwa kryminalnego na wykroczenie administracyjne, obejmuje też szeroki wachlarz takich działań jak prewencja i edukacja społeczna, zniechęcanie użytkowników do dalszego używania substancji psychoaktywnych, redukcja szkód, leczenie uzależnionych oraz pomoc w ich społecznej reintegracji.
Wbrew początkowym obawom krytyków nowej strategii, badania pokazują, że liczba użytkowników narkotyków w Portugalii nie tylko dramatycznie nie wzrosła, lecz wręcz w niektórych grupach zmniejszyła się. Dodatkowo zasadniczo spadła liczba zakażeń
W POSZUKIWANIU RÓWNOWAGI – czeska polityka wobec substancji nielegalnych
Aksamitna rewolucja 1989 roku, kończąca czterdziestojednoletnią dominację radziecką w Czechosłowacji, poruszyła wyobraźnię całego świata i do dzisiaj pozostaje inspiracją dla społeczeństw dążących do wyzwolenia spod autorytarnej władzy za pomocą środków pokojowych. We wczesnych latach transformacji władze czeskie, inaczej niż władze pozostałych krajów byłego bloku wschodniego, zaczęły rezygnować z represji wobec użytkowników nielegalnych środków odurzających na rzecz bardziej wyważonej polityki uwzględniającej swobody obywatelskie.
Wraz ze schyłkiem rządów komunistycznych rynek narkotykowy i spożycie nowych narkotyków osiągnęły w Czechach niespotykaną dotąd skalę i widoczność społeczną. Niektórzy specjaliści, posiadający doświadczenie w walce z uzależnieniami, szybko dostrzegli, że nowa sytuacja społeczna będzie wymagała rozrostu zaplecza pomocowego dla uzależnionych, a tym samym współpracy pomiędzy społeczeństwem obywatelskim a rządem. Zdołali przekonać władze, że polityka narkoty-kowa powinna być polem działania dla wielu sektorów, nie tylko organów ścigania. Rozwijające się po 1989 roku organizacje pozarządowe zaczęły działać na rzecz szerokiej dostępności usług medycznych i socjalnych dla osób używających substancji psychoaktywnych.
ZE SZCZYTÓW GÓR – czego możemy się nauczyć ze zmiany szwajcarskiej polityki narkotykowej?
Szwajcaria, znana w świecie ze swojego konserwatyzmu, doświadczyła w latach osiemdziesiątych potężnego wstrząsu, stając się miejscem spotkań szerokich rzesz wyznawców kontrkultury i użytkowników narkotyków, co doprowadziło do wytworzenia się w największych miastach kraju zjawiska otwartych narkotykowych scen. Wkrótce wskaźniki epidemii HIV poszybowały w górę. W odbiorze społecznym, skądinąd słusznie, było to interpretowane jako powiązane ze wzrostem iniekcyjnego spożycia narkotyków. By doszło do odrzucenia przez Szwajcarię represyjnego porządku prawnego i ponownego przeanalizowania zasad polityki narkotykowej i działań policji, wiele musiało się wydarzyć i wiele osób musiało wziąć w tym udział.
Przede wszystkim jednak wygrał sposób myślenia specjalistów od zdrowia publicznego, którzy argumentując, że szkody iniekcyjnego używania narkotyków można skuteczniej ograniczać za sprawą szeroko zakrojonych programów prozdrowotnych niż przez system represji, stworzyli podwaliny nowej polityki narkotykowej Szwajcarii.
RAPORT HELSIŃSKIEJ FUNDACJI PRAW CZŁOWIEKA 2010 r.
W siedzibie Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, 9. września 2010 r. został zaprezentowany raport pt. „Monitoring przestrzegania praw pacjentów i dostępu do stacjonarnego leczenia uzależnień od narkotyków”. Konferencję poprzedziła ekspercka dyskusja, wokoło wniosków z przeprowadzonych badań. Wydany w formie książkowej raport, jest obecnie dystrybuowany w środowisku specjalistów, głównie lekarzy i terapeutów, na konferencjach i spotkaniach dotyczących problematyki narkotykowej.
„WOJNA Z NARKOTYKAMI” – raport Światowej Komisji Ds. Polityki Narkotykowej
Globalna wojna z narkotykami poniosła klęskę pociągając za sobą fatalne skutki dla jednostek i społeczeństw na całym świecie. Pięćdziesiąt lat po podpisaniu Jednolitej Konwencji o Środkach Odurzających ONZ i czterdzieści lat po tym, jak prezydent Nixon rozpoczął wojnę amerykańskiego rządu z narkotykami, konieczne są zasadnicze reformy w polityce kontroli nad substancjami psychoaktywnymi zarówno w poszczególnych krajach, jak i na świecie.
Potężne wydatki przeznaczane na kryminalizację i środki represji skierowane przeciw producentom, handlarzom i konsumentom nielegalnych substancji psychoaktywnych nie spełniły swej roli – dostawy i konsumpcja nie zmniejszyły się. Sukcesy w eliminowaniu jednego źródła dostaw narkotyków są pozorne, bo w miejscu tego zlikwidowanego natychmiast powstają następne. Środki represji stosowane wobec konsumentów nielegalnych substancji psychoaktywnych blokują wysiłki państw, zmierzające do zmniejszenia liczby zakazeń HIV i zachorowań na AIDS, zmniejszenia liczby zgonów z powodu przedawkowania narkotyków i innych negatywnych konsekwencji ich używania. Rządowe wydatki na nieskuteczne strategie, mające na celu zmniejszenie dostępności i penalizację, można by przeznaczyć na oparte na naukowych dowodach strategie ograniczania popytu i redukcję szkód.
DEKLARACJA WIEDEŃSKA – w języku polskim
Kryminalizacja użytkowników nielegalnych substancji narkotykowych wpływa na poszerzanie się epidemii HIV i powoduje przytłaczające negatywne konsekwencje zdrowotne i socjalne. Dlatego potrzebna jest gruntowna zmiana polityki.
W odpowiedzi na zdrowotne i socjalne szkody powodowane przez nielegalne substancje narkotykowe pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych opracowano plan międzynarodowej prohibicji narkotykowej zakrojonej na szeroką skalę.1 Wyniki wieloletnich badań przyniosły wszechstronną ocenę efektów globalnej „Walki z Narkotykami” i, w obecności tysięcy uczestników zbierających się w Wiedniu na XVIII Międzynarodowej Konferencji nt. AIDS, międzynarodowa społeczność naukowa nawołuje do uznania limitów i szkód prohibicji narkotykowej oraz do reformy polityki narkotykowej w celu usunięcia przeszkód do efektywnego przeciwdziałania i leczenia wirusa HIV oraz opieki nad zakażonymi.
THE LANCET – 12 MITÓW O HIV/AIDS i OSOBACH UŻYWAJĄCYCH NARKOTYKÓW
HIV wśród osób używających narkotyków: “Chcemy zobaczyć, jak przesadnie agresywną, opłacaną przez państwo wrogość w stosunku do użytkowników narkotyków zastępują światłe, oparte na dowodach naukowych postawy i bardziej sprawiedliwe reakcje społeczne”
Osoby używające narkotyków korzystające z oferty profilaktyki zakażeń HIV, leczenia czy opieki zbyt często spotykają się z dyskryminacją, napiętnowaniem i złym traktowaniem. Niektórzy członkowie społeczeństwa uważają, że użytkownicy zasługują na mniejsze współczucie niż ci, którzy są zakażeni HIV, ale nie używają narkotyków, ponieważ problemy zdrowotne użytkowników wynikają z ich własnej winy. Narażanie swojego organizmu na szkodliwe działanie różnych substancji jest postrzegane jako moralna lub osobista słabość. Nawet wśród pracowników ochrony zdrowia jest wiele uprzedzeń wobec osób, które używają narkotyków i są zakażone HIV. Jakie to mity?
Użytkownicy narkotyków nie przestrzegają zaleceń dotyczących leczenia – metaanaliza przestrzegania terapii antyretrowirusowej przeprowadzona na podstawie 38 badań i prawie 15 000 przebadanych pacjentów, z których 76% używało narkotyków, wykazała, że całkowity stopień przestrzegania terapii był podobny jak u pacjentów, którzy zakazili się poprzez kontakty seksualne i poddają się leczeniu antyretrowirusowemu.1 Lepsze wyniki leczenia antyretrowirusowego wiązały się z uczestnictwem w terapii substytucyjnej, otrzymywanym wsparciem psychospołecznym lub oboma tymi czynnikami…
CO MUSISZ WIEDZIEĆ O HIV I AIDS bez względu na to, gdzie mieszkasz i pracujesz.
Dlaczego powinniśmy wiedzieć więcej na temat HIV i AIDS? Dlaczego powinniśmy znać podstawowe kwestie dotyczące HIV i AIDS w miejscu pracy?
Liczba osób zakażonych HIV wciąż wzrasta. Nieleczone zakażenie HIV prowadzi do AIDS. Wbrew obiegowej opinii na ryzyko zakażenia HIV narażeni mogą być wszyscy – bez względu na wiek, płeć, orientację seksualną, religię i rasę. W związku z tym, wiedza na temat HIV i AIDS jest niezbędna każdemu człowiekowi.
Od początku trwania epidemii włożono dużo wysiłku i przeznaczono wiele środków na walkę z wirusem HIV i AIDS. Zaprocentowało to ogromnymi postępami w leczeniu zakażeń HIV. Dziś, dzięki nowoczesnej terapii antyretrowirusowej, zakażenie nie powinno już kojarzyć się z szybką i nieuchronną śmiercią. Obecnie osoby zakażone, które przyjmują leki antyretrowirusowe (ARV), mogą normalnie pracować, zakładać rodziny, mieć zdrowe dzieci. Jeśli są pod stałą opieką specjalisty i są leczone zgodnie ze wskazaniami medycznymi, żyją tak długo, jak osoby niezakażone.
Wiele osób żyjących z HIV nie mówi o swoim zakażeniu – nawet rodziny i partnerzy tych osób spotykają się z brakiem zrozumienia oraz dyskryminacją, zarówno w pracy, jak i życiu prywatnym. Nie powinno tak być!
Broszura „Co musisz wiedzieć o HIV i AIDS bez względu na to, gdzie mieszkasz i pracujesz” została przygotowana, by przedstawić najważniejsze informacje o HIV i AIDS. Zebrany w niej materiał zawiera odpowiedzi na wiele pytań dotyczących tego, jak zapobiegać zakażeniu HIV. Znajomość faktów umożliwia zabezpieczanie siebie przed zakażeniem, a także wspieranie osób żyjących z HIV…
ZAPEWNIENIE OPIEKI I LECZENIA OSOBOM Z HIV PRZYJMUJĄCYM NARKOTYKI – wnioski płynące z badań
Wprowadzenie do wydania polskiego: Kasia Malinowska-Sempruch
Do końca 2005 roku rozpoznano w Polsce 100 tys. zakażeń HIV. Wśród tych, których droga zakażenia jest znana, ponad 80 % przypadków związanych było z przyjmowaniem środków psychoaktywnych. W ostatnich latach liczba nowych zakażeń HIV wśród przyjmujących narkotyki uległa zmniejszeniu – częściowo dzięki prowadzonym w Polsce skutecznym programom wymiany strzykawek i innym programom redukcji szkód. Jednakże w tej grupie, wśród osób od wielu lat żyjących z HIV, wzrosła liczba zachorowań wiążących się z AIDS. Jeśli Polska chce zapewniać powszechny dostęp do leczenia antyretrowirusowego, należy zrobić wszystko, aby osoby przyjmujące narkotyki otrzymywały najlepsze i najwłaściwsze leczenie antyretrowirusowe.
Postulat ten jest już realizowany. We wczesnych latach Polska była liderem wśród krajów Europy Środkowej i Wschodniej we wdrażaniu leczenia antyretrowirusowego i programów redukcji szkód. Wiele z tych programów stworzyło świetną, kompletną ofertę świadczeń dla osób przyjmujących środki psychoaktywne. Mimo to, wciąż dostępność wysokich jakościowo usług jest różna w zależności od regionu, a na terenach wiejskich często nie ma ich wcale. Terapia metadonowa, wszechstronnie zbadana i bardzo efektywna metoda leczenia uzależnienia od opiatów, jest niezmiernie istotnym narzędziem wsparcia dla osób przyjmujących narkotyki , przyjmujących leki antyretrowirusowe. Niemniej w Polsce, pomimo wielu już lat obecności tej formy leczenia, tylko około 1 000 pacjentów ma do niej dostęp.
Dobre praktyki prozdrowotne przegrywają z powszechnie utrzymującą się, dyskryminującą osoby zażywające narkotyki postawą lekarzy i innego personelu medycznego.
REPORT OF THE GLOBAL COMMISSION ON DRUG POLICY (wersja angielska)
The War on Drugs and HIV/AIDS How the Criminalization of Drug Use Fuels the Global Pandemic.
The global war on drugs is driving the HIV/AIDS pandemic among people who use drugs and their sexual partners. Throughout the world, research has consistently shown that repressive drug law enforcement practices force drug users away from public health services and into hidden environments where HIV risk becomes markedly elevated. Mass incarceration of non-violent drug offenders also plays a major role in increasing HIV risk.
This is a critical public health issue in many countries, including the United States, where as many as 25 percent of Americans infected with HIV may pass through correctional facilities annually, and where disproportionate incarceration rates are among the key reasons for markedly higher HIV rates among African Americans.
Po więcej publikacji – oraz w przypadku pytań – zachęcamy do odwiedzenia stron: